Ik heb het zeilen werkelijk met de paplepel ingekregen. Mijn ouders hebben op 1 september hun diamanten huwelijk mogen vieren. En nog steeds is het zeilen thema van gesprek als ik op bezoek ben. Helaas nu zonder boot meer maar het verlangen en het enthousiasme is er nog steeds. Ook mijn broer wisselt regelmatig van schip en kan het dus ook niet loslaten. Wat is het toch zo’n boot virus. Regelmatig zeg ik tegen mijn vader dat hij beter had kunnen gaan darten of zo iets dat had veel gezwoeg en geploeter aan de boot gescheeld. Lekker in de kroeg met een biertje wat pijltjes gooien…. Stof tot nadenken.

Na jaren niet gevaren te hebben kroop het bloed waar het niet gaan kon en besloot ik in 2005 een Breewijd 31 te kopen. Het reisverhaal van de Gabber was mijn voorbeeld en het hebben van een degelijk schip leek me iets geweldigs. Echter met het idee zoals mijn ouders de kleinkinderen mee namen wilde ook ik een familieschip hebben om mijn kleinkinderen een vaarjeugd te kunnen geven. Dit liep allemaal anders en zijn de plannen gewijzigd.

De foto’s hiernaast tonen de Zephyr, hier heb ik samen met mijn ouders hele goede herinneringen aan en is het zeilen in de aderen genesteld. Dan de Westenwind (Breewijd 31, gebouwd door Kuiper Schoorldam), en de Zeewind.